Kaluan shumë ditë nga vdekja e Shpat Kasapit. Shumë ditë plot statuse, fotografi arkive, kujtime të improvizuara dhe lot virtualë. Shumë ditë ku estrada shqiptare u shndërrua në një skenë teatri, ku secili luajti rolin e mikut më të afërt, shokut të pandarë, vëllait të zemrës. Por sa më shumë kalojnë ditët, aq më e qartë bëhet një e vërtetë e hidhur: Shpati u bë i dashur vetëm pasi nuk ishte më.

Në momentin që u dha lajmi i ndarjes nga jeta, gara nisi menjëherë. Jo gara për dhimbje, por gara për dukshmëri. Kush e postoi i pari? Kush reagoi më shpejt? Kush shkroi tekstin më dramatik? Kush mori më shumë pëlqime? Në atë kaos emocional të orkestruar, dhimbja reale humbi kuptimin dhe u zëvendësua me një spektakël të neveritshëm hipokrizie.

Të gjithë papritur e kishin mik Shpatin. Të gjithë kishin pirë kafe me të. Të gjithë kishin plane për bashkëpunime. Por çuditërisht, këto plane nuk ekzistonin kur Shpati ishte gjallë.

E vërteta, që sot po përpiqet të mbulohet me statuse sentimentale, është kjo: Shpat Kasapi kishte kërkuar bashkëpunime. I kishte kërkuar hapur, me sinqeritet, me respekt. Jo për lëmoshë artistike, por për punë, për krijimtari, për rikthim dinjitoz. Dhe përgjigjja e estradës ishte një mur heshtjeje. As refuzim i ndershëm, as sqarim, as dorë e shtrirë. Vetëm indiferencë.

Por hipokrizia nuk mbaron këtu.

Derisa trupi i pajetë i Shpat Kasapit qëndroi për disa ditë në Itali, asnjëri nga ata që sot e quajnë “mik” nuk e mori rrugën për atje. Asnjë iniciativë serioze, asnjë përpjekje reale për të ndihmuar në sjelljen e kufomës në vendlindje. Heshtje totale. Pritje. Distancë. Sikur vdekja e Shpatit të ishte thjesht një lajm, jo një përgjegjësi njerëzore.

Dhe këtu ndodh ironia më e madhe morale.

U desh të intervenojë ish-futbollisti shqiptar me famë botërore, Igli Tare, një emër jashtë estradës muzikore, për të bërë të mundur që gjithçka të përshpejtohej dhe trupi i Shpat Kasapit të kthehej sa më shpejt në vendlindje. Jo këngëtarë. Jo producentë. Jo “miq të ngushtë”. Por një sportist, që tregoi më shumë humanizëm sesa e gjithë estrada bashkë.

Kjo flet shumë. Madje flet gjithçka.

Sepse kur nuk shkon as për kufomën e atij që e quan mik, atëherë çdo status që shkruan më pas është një gënjeshtër publike.

Në gjithë këtë errësirë morale, një figurë doli qartë dhe pa asnjë dilemë: Big Mama. Pa bujë, pa garë, pa teatër. Një mike e vërtetëdhe e dëshmuar në jetë. Dhe kjo u pa. Sepse miqësia e vërtetë nuk shpallet me statuse, por dëshmohet me qëndrime.

Sot, shumë këngëtarë, producentë dhe figura publike derdhin lot krokodili për Shpat Kasapin. Lot që vijnë shumë vonë. Lot që nuk e ndihmojnë askënd. Lot që shërbejnë vetëm për të pastruar ndërgjegjen e tyre përballë publikut.

Le ta themi troç: dashuria pas vdekjes është forma më e ulët e hipokrizisë. Është e lirë, është e sigurt dhe nuk kërkon asnjë sakrificë.

Shpati nuk kishte nevojë për përkujtime virtuale. Ai kishte nevojë për bashkëpunime reale. Për telefonata reale. Për njerëz realë, të paktën në momentin e fundit.

Estrada shqiptare sot duhet të heshtë dhe të nxjerrin mësim, jo të flasë. Sepse kur arti shndërrohet në fasadë, ndërsa njeriu lihet vetëm, atëherë nuk kemi më estradë. Kemi vetëm një hipokrizi kolektive që këndon pas vdekjes.

Dhe Shpat Kasapi, fatkeqësisht, u bë pasqyra ku kjo hipokrizi u pa më qartë se kurrë.

Related posts:

TELEVIZIONET TONA – NJË AKADEMI E ZBRAZËTISË KOLEKTIVE CIMA,LECI DHE QUMILI – TRESHE E ARTË, GURË THEMELI I HUMORIT SHQIPTAR SHOQËRITË KULTURORE ARTISTIKE – GARDIANËT E SHPIRTIT KOMBËTAR BESIM DINA-OKSIGJENI I MUNGUAR I MUZIKËS SONË TË BASTARDUAR